Memento Mori! zou je de hitsige mannen en de shoppende naveltruitjes in Odessa soms willen naroepen. In hun pogingen om echt westerse consumenten te worden lijken ze soms te vergeten dat vrijheid niet zonder grenzen en ontwikkeling niet zonder een culturele inbedding kan.
Op sommige plaatsen lijkt Odessa op een ordinaire vleesmarkt, waar meest onbeantwoorde keurende mannenblikken de blikken van tientallen schaars geklede vrouwen kruisen.
Waar moet het heen met deze havenstad in beweging?
Het hoofd van de inwoners van Odessa die Abraham Kuyper 100 jaar eerder aantrof stond naar ernstiger zaken dan de sexy lingerie en de uitbundige strandfeesten van tegenwoordig. Het zuidelijk deel van Rusland, waartoe Odessa toen behoorde, was in oktober 1905 bevlogen door een ´revolutionaire koorts´. Kuyper was de Spoorwegstaking die hiervan het begin vormde maar één dag voor en arriveerde precies op tijd in Odessa om de opstand mee te maken.
Wat was er gaande in het najaar van 1905? Deel 2 van een drieluik over Odessa.
Na een kortstondig Moldavisch Intermezzo rijden we het busstation van Odessa binnen. Bepakt en bezakt struikelen we even later over de kleedjes waarop dorpse vrouwen dapper hun waar hebben uitgestald. De één verkoopt komkommers, de ander bananen – een derde doet in gebrande cd-tjes en mixtapejes. Alles van eigen makelij. Uit de wirwar, in een taxi, horen we een accordeon-uitvoering (!) van No Limit van het Nederlandse houseduo 2 Unlimited. Ook op straat klinkt overal een amalgaan van balkanbeats en Europese housekrakers. Onze jaren´90 lijken hier nog volop aan de gang.
Wat is er hier aan de hand? Deel 1 van een drieluik over Odessa – heden, verleden en toekomst.
Wat betreft de procedure rondom de grens bij Ungheni lijkt alles nog precies zoals vroeger. Kuyper moest zijn bagage in een Russische trein overzetten – wij worden op dezelfde plaats een meter of drie de lucht in getild, zodat het spoorpersoneel nieuwe wielen onder de wagons kan zetten.
De Europese Unie ligt achter ons, onze wielen zijn Russich, dit is Moldavië.
Zijn we nog wel in Europa? Lees verder →
Sporend langs en over Europas grenzen kıjken we terug naar het Roemenië dat Kuyper bezocht en vragen we ons af: is Roemeniës nieuwe status als EU-lidstaat het debuut van een veelbelovend talent of de comeback van een oude bekende?
De meesten van u zullen het boek dat wij nareizen niet in de boekenkast hebben staan – laat staan dat dit ´reusachtig entrepot´ als bestseller bij iedereen op het nachtkastje ligt.
Wie was Kuyper en wat maakt zijn reis zo boeiend? Nu we voor wat betreft onze weblogbijdragen Roemenië gaan betreden – het eerste gebied dat Kuyper in zijn boek beschrijft- maken we hier wat ruimte vrij voor een introductie van deze reiziger en zijn boek.
Vandaag deel 1 over Kuyper´s intenties bij aanvang van de reis en de ontvangst van het boek in eigen kring. Later deze week deel 2 over zijn route en de manier waarop hij de thema´s die hij langs de route aantreft ter sprake brengt.
´Wij reizen weer per trein´, luidt de titel van een artikel van Gyorgy Konrád, gepubliceerd in zijn bundel ´Langzame opmerkingen in een snelle tijd´ . Het is eind 1989 en de Hongaarse schrijver kijkt terug op een bijzonder bewogen jaar.
De stemming van het artikel is ongekend optimistisch. Oude autoritaire regimes werden in deze periode overal omvergeworpen en vervangen door democratischer vormen van bestuur.
Op reis door het voormalige Oostblok vragen we ons af: Wat is er van zijn voorspellingen terechtgekomen?
N.B.: Lotte´s foto´s van de reis tot aan Odessa zijn er zojuist op gezet en bieden de beelden bij de onderstaande tekst- zie hier!
Het is toch een tikkeltje absurd: rennen om de trein naar Auschwitz te halen. Toch is dat wat we doen, wanneer we op het station van Krakow arriveren voor een bezoek aan het beruchte concentratiekamp. Auschwitz. Of eigenlijk: Oswiecim, op z´n Pools.
In Berlijn staan naast elkaar zwaarmoedige oorlogsmonumenten ter grootte van acht voetbalvelden en lichtvoetige toeristenprullaria die speels verwijzen naar tijden van oorlog en communisme. Twee totaal verschillende manieren om het verleden een plaats te geven.
Hoe moeten we omgaan met de pijn die anderen ons aandoen of die een volk waar we deel van uitmaken anderen heeft aangedaan?
Op zoek naar een antwoord bezoeken we de tentoonstelling ´Schmerz/Pain´ in een Berlijns museum. Lees verder →
Tijdens onze reis langs plaatsen als Berlijn en Auswitsch drukt het gewicht van het verleden soms zwaar op de schouders.
Tussen de restjes muur en dictatuur in Berlijn en tussen het prikkeldraad en de schoorstenen van Auswitsch voelt het soms alsof het altijd winter is.
 | Yana op Beeld |
 | Ondrej Manisha op *Colofon* |
 | Jelle op Jami, Rumi en de strijd tussen… |
 | karel op Jami, Rumi en de strijd tussen… |
| Jelle op Jami, Rumi en de strijd tussen… |
